09-10-2007
Wel mensen, het zit er bijna op! Met een nogal dubbel gevoel typ ik dit berichtje vanuit een cafetaria in een enorm opvangcomplex in (of moet ik zeggen óp) Monte de Gozo. Dit centrum is gebouwd voor een pausbezoek aan Santiago in 1989. Ik meen dat paus Johannes-Paulus II de laatste 5 km.(ja, zo weinig is het ook voor mij) als pelgrim te voet heeft afgelegd, of was hij toen al beperkt tot zijn pausmobiel? In de verte kan ik Santiago al zien liggen! Dubbel is mijn gevoel omdat ik enerzijds opgelucht en ontspannen ben omdat het me gelukt is (iets waar ik vooraf nauwelijks aan durfde te denken)! Anderzijds echter: het is voorbij, dit zal ik nooit meer meemaken! Op dit moment overheerst gelukkig de dankbaarheid dat ik het heb mogen meemaken, deze unieke tocht die veel van mij gevergd heeft maar mij minstens zoveel heeft gegeven!
Ik deel vannacht in dit centrum de kamer opnieuw met ‘der Herbert’. Tot twee keer toe kwam ik hem vandaag bij een koffiestop tegen. Beide keren viel mij op dat hij 2 pelgrimspaspoorten liet afstempelen. De eerste keer zei hij tegen mij dat het tweede paspoort van een vriend was. De tweede keer vroeg ik hem waar die vriend was, of hij soms achter ons liep. Herbert antwoordde toen dat zijn vriend ruim drie weken geleden in Belorado door een hartinfarct was overleden, plotseling. Herbert heeft toen alles moeten regelen (dokter, politie, overkomst familie etc.) en is daarna op aanraden van de familie toch doorgegaan. Voor de vrouw van zijn vriend stempelt hij tot aan Santiago overal diens paspoort af. Geloof me, ik stond perplex! Herbert maakt voortdurend zo’n vrolijke en relaxte indruk, dit had ik nooit kunnen denken!
Zoals ik al zei, de tocht is bijna volbracht! Vanmiddag liep ik langs het vliegveld en nu resten mij voor morgen nog slechts 5 kilometers. Net zo lang als de Via Gladiola in Nijmegen, ik hoop het hier te gaan beleven als een soort persoonlijke intocht. Verder heb ik geen idee wat ik me erbij moet voorstellen, ik laat het allemaal maar op me af komen.
Voor de laatste keer groet ik jullie van onderweg,
Jakob
Gideon says:
09/10/2007 at 16:08Pa, wat een bijzonder (en ook droevig) laatste bericht tijdens het onderweg zijn.
Wat moet het voor die man vreselijk zijn geweest die gebeurtenis!
Eens te meer mag gezegd worden hoe blij we zullen zijn wanneer jij veilig je eindbestemming hebt bereikt! De tocht is een uitdaging, zowel voor jezelf als voor het lichaam. Pa, ben opgelucht dat het tot dusver zo goed is gegaan en dat je zoveel leuke dingen hebt mogen beleven!
Ik wens je een hele fijne intocht en geniet er nog even flink van!
Vanuit Nederland de groeten van Yvon en mij!