10-10-2007, aankomst
Zelden heb ik 5 kilometer in zo’n rustig tempo afgelegd als vandaag! Al gelijk bij het vertrek op Monte de Gozo raakte ik hevig geëmotioneerd door het besef van wat ik gedaan heb, en wat ik allemaal meegemaakt heb. Ik heb heel bewust in mijn eentje de resterende weg afgelegd om nog één keer te ervaren wat het is om op de Camino te lopen. De route was weinig bijzonder maar dat gaf helemaal niets, het was een innerlijke intocht. De kathedraal binnengaan deed mij wat minder, waarschijnlijk omdat ik overweldigd werd door al het prachtigs buiten en binnen. Er is zoveel moois te zien, vooral het hoofdaltaar is imponerend. Uiteraard even gekeken naar de pilaar met de ingesleten handdruk van ontelbare pelgrims (aanraken mag helaas niet meer, de pilaar wordt gerestaureerd) en daarna boven achter het altaar het beeld van Jakobus van achteren omarmd. In die zin heb ik Jakobus dus gevonden!
Mijn volgende gang was naar het pelgrimsbureau, waar ik zonder wachten mijn ‘compostela’ in ontvangst kon nemen. Die compostela is een oorkonde als bewijs van het volbrengen van de pelgrimage. Terwijl ik de mijne nog zat te bekijken kwam Herbert de zijne ophalen, waardoor ik getuige was van een buitengewoon emotioneel moment: Herberts vraag om een compostela voor zijn overleden vriend. Gelukkig werd er na wat uitleg in diverse talen helemaal niet moeilijk over gedaan, hij kreeg een speciale tweede oorkonde mee! Naast het pelgrimsbureau was een winkeltje waar ik mijn compostela kon laten plastificeren en verpakken in een koker, dat geeft wat bescherming bij al dat reizen.
Daarna snel koffie en weer terug naar de kathedraal. Ik was nog op tijd om de mis van 12.00u. mee te maken. De dienst begon met het opnoemen van waar de gisteren gearriveerde pelgrims gekomen zijn (morgen ben ik dus aan de beurt). Veel ging langs mee heen, maar het erbij zijn was voor mij genoeg. Na afloop heb ik buiten een hele tijd tegenover de kathedraal tegen een muurtje gezeten, om nog eens tot mij door te laten dringen dat de tocht volbracht is. Cijfers zeggen niet veel, toch geef ik er een paar: 2255 kilometer afgelegd in 80 opeenvolgende dagen. Belangrijker is wat de tocht mij gebracht heeft! Het is nog te vroeg om precies onder woorden te kunnen brengen wat dat is, maar in ieder geval horen daar bij: rust, relativeringsvermogen, een optimistische kijk, het weer waarderen van verloren gewaande geloofswaarden, acceptatie van het eindig zijn van alles. En bovenal: het besef van dat ik thuishoor bij degenen die ik tijdelijk achterliet!
De komende dagen ga ik hier uitgebreid rondkijken. Morgen ga ik weer naar de kathedraal om in meer gemoedsrust nogmaals de mis mee te maken en te kijken wie er dan aankomen, want daar zullen vele bekende gezichten bij zijn. Verder moeten er uiteraard souvenirs worden ingeslagen. Voor vrijdag heb ik een bustocht naar Finisterre gepland. Ik heb onderdak gevonden in een hostal, iets duurder dan een albergue maar dat heb ik nu wel verdiend!
Volgende week hoop ik na thuiskomst in een slotbericht beter onder woorden te kunnen brengen wat de Camino met mij gedaan heeft. Voor nu wil ik iedereen bedanken voor de enorme steun die jullie mij gaven door mijn berichten zo trouw te lezen en er vaak zo enthousiast en bemoedigend op te reageren. Voor mij was het schrijven geen moeite, integendeel (het was een dagelijks terugkerend feestje!), maar daarom is het nog niet vanzelfsprekend dat iedereen daar zo leuk en spontaan mee omgaat!
Tot slot een paar regels uit een gedicht dat één van jullie mij in een reactie zond, omdat die woorden goed mijn gemoedstoestand van nu weergeven: ‘Hier stolt de taal, alleen de pelgrim kan de weg ervaren’.
Hartelijke groeten vanuit Santiago de Compostela,
Jakob
Ruben says:
10/10/2007 at 15:48Pa,
Van harte gefelicitieerd met deze enorme prestatie. Ik ben enorm trots op je.
Ik hoop dat de tocht gebracht heeft wat je wilde dat het zou brengen. Je hebt echt enorm veel beleefd en meegemaakt. Ik kijk er al naar uit om er alles over te horen.
Geniet nu nog even lekker in Santiago!
Tot Zaterdag!